جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران یکی از رویدادهای بزرگ سینمای کوتاه ایران محسوب می شود و باعث جمع شدن  و تبادل نظرها و دیدن فیلمهای  فیلمسازان بعد از یک سال درکنار هم است.

وشاید هم تنها پاتقی برای بچه های فیلم کوتاه باشد و این اتفاق جای خوشحالی و تحسین بر انگیز است زیرا تنها جایی که فرصت اکران و دیده شدن فیلمهای کوتاه در ایران وجود دارد همین جشنواره ها و بخوصوص فیلم کوتاه تهران است. یکی از کارهای خوب جشنواره نقد و برسی فیلم های نمایش داده شده است که اگر این عمل جدی گرفته شود و نقدو برسی سالمی درباره فیلم ها انجام شود به خودی خود می تواند کلاس درسی برای تولید فیلم های بعدی فیلمسازان باشد.

اما اگر از حسن های فیلم کوتاه تهران بگذریم به نظر بنده نقاط ضعفی هم دارد از جمله حجم بالای فیلم های انتخاب شده بخش مسابقه ایران است که شاید هم در روند اجرایی جشنواره هم تاثیر منفی بگذارد.

اگر در انتخاب فیلم ها محدودیت بیشتری وجود داشته باشد مطمعنا سطح کیفی جشنواره هم بالا     می رود .متاسفانه هر سال حجم بالایی از فیلم های ضعیف که حتی از لحاظ فنی هم از استانداردهای لازم برخوردار نیستند را روی پرده شاهد هستیم و این اتفاق شاید روی فیلم های شایسته ی دیگرکه در جشنواره حضور دارند تاثیر گذار باشد و باعث شود آنها خوب دیده نشوند.

بعنوان مثال خودبنده در دوره های قبل جشنواره شاهد بودم که پس از پخش فیلم بدی که تمشاچیان را خسته کرده بود ، حتی قبل از اینکه فیلم تمام شود سالن را ترک کردند و یا عده ای دیگر به مسخره کردن فیلم مشغول شدند و این می تواند بر روی فیلم بعدی که فیلم خوب و قابل تاملی هست تاثیر بگذارد و تماشاچیان خود را از دست بدهد یا جو بدی در سالن فراهم شود و مخاطبین فیلم را جدی نگیرند...

ولی از همه این حرفها گذشته باعث افتخار است که فیلم کوتاه تهران توانسته است بیست و شش دوره متوالی این رویداد را حفظ کند و امید است که این جشنواره بتواند سطح فیلم کوتاه ایران را بالا ببرد و به یقین این چنین بوده است.

بدرود

اکبر تراب پور